09
Budowa krzesła
Poniedziałek, luty 9. 2009
Podstawę wykonaną z elementu giętego w kształcie jak gdyby zamkniętej podkowy, połączonego z tylnymi nogami za pomocą złączy łącznikowych, a z przednimi za pomocą złączy czopowych. Siedzisko może być oddzielnym podzespołema albo stanowić integralną część mebla, wykonaną np. przez wyplecenie szkieletu trzciną.
Końce łączyn są połączone z nogami za pomocą złączy czopowych. Siedzisko jest oddzielnym zespołem. We wszystkich omówionych dotychczas podstawach krzeseł przedłużenie tylnych nóg tworzy oparcie. Z tymi elementami połączone są nogi przednie i tylne. Tak powstałe podzespoły boczne łączy się ze sobą łączynami poprzecznymi (przednią i tylną). Siedzisko jest zreguły oddzielnym podzespołem.
Kolejne przykłady obrazują stelaże: z drewna warstwowego, z metalu oraz z tworzywa sztucznego. Na stelażu osadza się część siedziskowooparciową. Konstrukcje siedzisk kształtuje się w zależności od wymaganej sprężystości i przewidywanej trwałości. Istnieje wiele rozwiązań konstrukcyjnych, nadających się do praktycznego zastosowania. Wszystkie są stosunkowo proste.
Wyróżnia się siedziska nie tapicerowane (twarde) i tapicerowane (półmiękkie i miękkie). Do pierwszych zalicza się siedziska z cienkiego kilkumilimetrowego materiału płytowego (sklejka, płyta z tworzyw drzewnych lub sztucznych), pokryte zazwyczaj powłoką lakierowaną, a czasem tkaniną. Miękkość tych siedzisk jest niewielka. Do drugiej grupy zalicza się siedziska w różny sposób tapicerowane (o różnych układach). Warstwę podtrzymującą (podłoże) wykonuje się zazwyczaj ze sklejki, płyty pilśniowej lub ramy z napiętymi na niej taśmami tapicerskimi (np. parcianymi lub gumowymi), drutem falisto wygiętym itp. Na podłożu umieszcza się zasadniczą warstwę sprężynującą (sprężyny, kształtki z pianki poliuretanowej lub gumowej) i pokrywa się ją warstwą materiału wyściółkowego. Warstwę wyściółkową w siedziskach twardych układa się bezpośrednio na warstwie podtrzymującej. Dopuszczalne odchyłki wymiarów zewnętrznych tapicerowanych siedzisk krzeseł i foteli, osadzonych we wręgu oskrzyni, nie mogą przekraczać 1 mm (długość, szerokość).
K o n s t r u k c je oparć (zaplecków) są zazwyczaj skorelowane z siedziskami. Mogą więc być, podobnie jak siedziska, nie tapicerowane lub tapicerowane. Z wielu rozwiązań konstrukcyjnych można wyróżnić kilka podstawowych typów oparć.
Do pierwszego z nich można zaliczyć oparcia konstruowane z ponadsiedziskowych górnych części nóg tylnych i połączonych z nimi poprzecznych elementów lub podźespołów — łączyn, kształtek ze sklejki lub innych tworzyw płytowych, kształtek tapicerowanych, plecionek itp. Elementy poprzeczne mogą być umocowane pomiędzy wewnętrznymi płaszczyznami górnych części nóg lub przymocowane do przednich płaszczyzn górnych części nóg, względnie nakładane na górne końce tylnych nóg.
Do drugiego typu można zaliczyć oparcia wykonane w górnej, pałąkowato wygiętej lub w inny sposób ukształtowanej części nóg, wypełnionej elementami lub podzespołami stolarskimi lub tapicerskimi (w tym wyplatane). Te konstrukcje oparć są typowe przede wszystkim dla mebli giętych.
Do trzeciego typu można zaliczyć oparcia o stosunkowo dużych powierzchniach styku z plecami użytkownika. Kształtuje się je ze sklejki i innych tworzyw drzewnych i sztucznych, a także z ram tapicerowanych lub wyplatanych. Ramy mogą być tworzone z ponadsiedziskowej części nóg i łączyn poprzecznych. Oparcia są zazwyczaj samodzielną częścią montażową, odpowiednio ukształtowaną w jednej lub dwóch płaszczyznach. Takie oparcia są w różny sposób łączone z siedziskiem. Coraz częściej oparcie i siedzisko wykonuje się jako samodzielną część mebla i łączy ze stelażem.
Brak komentarzy.
Dodaj swój komentarz: