• Meble kuchenne
• Meble dziecięce
• Meble ogrodowe
• Konstrukcja mebla
• Zarys podziału konstrukcji meblarskich

• stół w kuchni

Elementy mebla skrzyniowego

W małych meblach skrzyniowych często przemieszczanych, jak np. w barkach, szafkach do robótek itp., są stosowane stopki zakończone zwykłymi kółkami z warstwą tworzywa sprężynującego na obwodzie lub kółka specjalne, oparte na działaniu teleskopów. Sposobów osadzania stopek jest wiele. Są one na ogół bardzo proste. Dlatego też niecelowe wydaje się ich opisywanie lub ilustrowanie.

Typowe części wewnętrzne mebla skrzyniowego. Wewnętrzne części mebla skrzyniowego spełniają głównie zadania wynikające z funkcji, jaką ma on do spełnienia podczas użytkowania. Chodzi o to, aby w meblu skrzyniowym można było pomieścić możliwie najwięcej przedmiotów przy założeniu, że będą one składowane w optymalnych warunkach i że po otwarciu drzwi będą łatwo dostępne, a więc ułatwiające wkładanie, przekładanie i wyjmowanie przedmiotów.

Z przeznaczenia mebla skrzyniowego wynika liczba, rodzaj, rozmieszczenie i działanie jego części wewnętrznych. Na przykład, inaczej będzie urządzone wnętrze szafy ubraniowej niż bieliźnianej, a jeszcze inaczej biblioteki, witryny czy kredensu. Przez wnętrze jednego mebla mogą być spełniane dwie lub więcej funkcji (szafy ubraniowobieliźniane, witrynybiblioteki, kredensykomody itp.). W tej samej grupie przeznaczeniowej mogą być różnie urządzane wnętrza, np. szafy do wieszania długich ubrań (płaszczy), do wieszania krótkich ubrań (marynarek, spódnic), do składowania odzieży złożonej itp. Możliwość łatwego przeprowadzania zmian w wyposażaniu wnętrz mebli w zależności od zmieniających się potrzeb użytkownika jest jedną z cech charakterystyzujących dobry mebel skrzyniowy. Należy podkreślić, że w nowoczesnych meblach skrzyniowych zwraca się szczególną uwagę na możliwie najracjonalniejsze wyposażenie jego wnętrza, które decyduje o użyteczności mebla, a więc o jego jakości.

Do typowych, a jednocześnie podstawowych części wewnętrznych mebla skrzyniowego zalicza się ściany działowe, przegrody poziome, półki, szuflady, drążki i inne wieszaki oraz specjalne wkładki.

Ściany działowe i przegrody poziome dzielą przestrzeń wewnętrzną mebla skrzyniowego na dwa lub więcej pomieszczeń o określonym przeznaczeniu. Ściany działowe dzielą przestrzeń w płaszczyźnie pionowej, zaś przegrody — w poziomej.
Przyjmuje się zasadę, że ściany działowe i przegrody nie powinny wywierać ujemnego wpływu na odporność mebla na działanie obciążeń użytkowych. Prawidłowe ich konstruowanie, zwłaszcza połączenie z korpusem mebla, powinno być takie, aby nie powodowało zmniejszenia wytrzymałości mebla.

Półki dzielą przestrzeń wewnętrzną mebla na określoną liczbę części, podobnie jak przegrody. Półki, w odróżnieniu od przegród, nie są łączone ze ścianami, lecz wolno między nimi ułożone na odpowiednich podparciach. W zależności od ciężaru i rozłożenia składowanych przedmiotów ustala się przekroje (praktycznie grubość) półek, zapewniające możliwie najmniejsze ich odkształcenia, nie przekraczające skrzałek ugięcia przewidzianych odpowiednią normą przedmiotową. Grubość półki powinna być możliwie najmniejsza, wtedy bowiem wykorzystanie przestrzeni wewnętrznej mebla będzie odpowiednio większe. Dlatego też stosowanie na półki materiałów o dużym współczynniku sprężystości jest celowe, zwłaszcza w odniesieniu do półek długich i bardzo obciążonych. O doborze materiału decyduje analiza poparta odpowiednimi obliczeniami wytrzymałościowymi. Na przykład na półki krótkie średnio obciążone mogą być stosowane takie materiały, jak sklejka, płyta pilśniowa, tworzywo sztuczne, blacha stalowa, szkło itp. Poza półkami pełnymi są konstruowane półki perforowane lub siatkowe, wykonane w pierwszym przypadku. z różnych materiałów płytowych, w drugim — splatane z drutu lub żyłek z tworzyw sztucznych. Stosuje się je, gdy pożądany jest przewiew, jak np. w meblach kuchennych (przechowywanie warzyw) lub w meblach przedpokojowych i sypialnych (przechowywanie butów, pościeli itp.).

Z wielu sposobów podpierania półek w meblach skrzyniowych można wyodrębnić dwa podstawowe:
- stosowanie podpór przytwierdzanych przeważnie na stałe do ścian mebla, jak np. drewniane listwy podtrzymujące półki i wodzidła z drewna, metalu lub tworzyw sztucznych; w ich kanałach są przesuwane półki,
- stosowanie podpór przemieszczanych w kierunku pionowym, do których zalicza się drewniane listwy podnoszone lub opuszczane na zębatkach przymocowanych do ścian i różnorodne podpórki typu wspornikowego — metalowe lub z tworzyw sztucznych — podnoszone lub opuszczane przez odpowiednią zmianę osadzenia w gniazdach wykonanych w ścianach mebla.