• Meble kuchenne
• Meble dziecięce
• Meble ogrodowe
• Konstrukcja mebla
• Zarys podziału konstrukcji meblarskich

• stół w kuchni

Konstrukcja mebla

Konstrukcją wyrobu meblarskiego nazywa się pewien układ części składowych — elementów, podzespołów i zespołów; części te są połączone ze sobą tak, aby układ ten mógł bezpiecznie znosić obciążenia i inne działania wynikające z warunków użytkowania, nie ulegając przy tym uszkodzeniu. Jeżeli przy tych obciążeniach naprężenia występujące w elementach konstrukcji nie przekroczą granicy sprężystości materiału, z którego je wykonano, to konstrukcja nie będzie ulegała odkształceniom trwałym.

Części stałe konstrukcji nie mogą ulegać znaczniejszym sprężystym odkształceniom, natomiast części ruchome i tapicerskie muszą ulegać pewnym zamierzonym, dopuszczalnym odkształceniom, pod warunkiem że nie utrudnia to wzajemnego ich współdziałania.

Mówiąc krótko, poprawną konstrukcję mebla powinien charakteryzować zbiór właściwie skojarzonych cech, takich jak wytrzymałość, sztywność, stateczność i niezawodność działania w ustalonym dla mebla czasie użytkowania.
Istotną rolę w konstrukcjach mebli odgrywa ich trwałość użytkowa. Zwiększa się ona wraz ze zwiększeniem wytrzymałości i zmniejszeniem odkształceń. Ustala się ją doświadczalnie lub szacunkowo, biorąc pod uwagę określone warunki. W pierwszym przypadku jest konieczne opracowanie metod badania trwałości użytkowej i zbudowanie takich urządzeń probierczych, w których mebel mógłby być poddany działaniu sił wywołujących zmiany podobne do tych, jakie występują w nim na skutek obciążeń działających podczas użytkowania. Badanie szacunkowe ogranicza się natomiast do porównywania ocenianych konstrukcji mebli z konstrukcjami znanymi, co pozwala oszacować ich trwałość. Wnioski takie są tylko orientacyjne i mogą być stosowane jedynie do czasu opracowania odpowiednich metod i urządzeń probierczych.

Przeciwko nadmiernej „solidności” i trwałości mebli przemawiają okresowo występujące — ostatnio coraz szybciej — zmiany mody na rynku meblarskim. Zmieniające się niekiedy co kilka lat upodobania dotyczą w stosunkovtYO niewielkim stopniu mebli do przechowywania przedmiotów, zwłaszcza wbudowanych i obudowujących. Przyjmuje się, że okres trwałości użytkowej mebli szkieletowych wynosi 10—15 lat, a mebli skrzyniowych — 15—20 lat. Z dotychczasowej praktyki wynika, że niektóre części mebla są mniej trwałe niż inne. Na przykład tapicerskie części mebla są z reguły mniej trwałe od stolarskich czy giętych, bowiem czas ich użytkowania nie przekracza często kilku lat. Teoretycznie wszystkie części składowe mebla powinny charakteryzować się jednakową trwałością użytkową. Należy przy tym dążyć do tego, aby konstrukcje mebli składały się z możliwie najmniejszej liczby części o maksymalnie ograniczonej różnorodności kształtów i wymiarów.

W praktyce meblarskiej obserwuje się często zarówno niedostateczną, jak i zbyt dużą wytrzymałość czy podatność mebli na odkształcenia. Nadwyżka wytrzymałości powoduje nadmierną materiałoi pracochłonność, natomiast w przypadku niedoborów wytrzymałości okres trwałości konstrukcji mebla skraca się poniżej wymaganego minimum. Oczywiście, w obu tych przypadkach powstają znaczne straty spowodowane nieracjonalną gospodarką materiałami i robocizną. Również zbyt duże odkształcenia trwałe i sprężyste, zmniejszające wartość użytkową konstrukcji mebla, powodują straty gospodarcze.

Przy konstruowaniu mebli przyjmuje się następującą zasadę: trwałość wszystkich części f onstrukcji wykonanych z właściwych materiałów i przy zastosowaniu optymalnych metod wytwarzania oraz trwałość łączących je złączy powinny być teoretycznie jednakowe. Nie wyklucza to w pewnych uzasadnionych przypadkach stosowania takich części konstrukcji, które będą co pewien czas wymieniane. Ta właśnie zasada, a nie podziały branżowe czy materiałowe, stanowi podstawę do ,podjęcia decyzji o wyborze części konstrukcji. Dążeniem konstruktora jest więc osiągnięcie jednakowej trwałości przynajmniej najważniejszych części mebla. Poza tym poprawna konstrukcja mebla powinna być przystosowana do zwiększających się możliwości obróbczych i montażowych, jak też do aktualnych możliwości użycia do jej wykonania optymalnie przydatnych materiałów. Spełnienie tych warunków decyduje o zapewnieniu najbardziej ekonomicznego procesu wytwarzania mebla.