• Meble kuchenne
• Meble dziecięce
• Meble ogrodowe
• Konstrukcja mebla
• Zarys podziału konstrukcji meblarskich

• stół w kuchni

Konstrukcje meblarskie szkieletowe

Konstrukcje mebli szkieletowych odznaczają się tym, że ich zewnętrzne części konstrukcyjne (elementy, podzespoły, a czasem zespoły), przeważnie graniakowe, są połączone ze sobą w taki sposób, że tworzą szkielet ze wspartym lub zawieszonym na nim siedziskiem, leżyskiem lub płytą roboczą (podstawowa konstrukcja wygląda zazwyczaj jak ażurowa bryła). W zależności od kształtu zasadniczych części i sposobu ich wzajemnego połączenia konstrukcje szkieletowe dzieli się na kratowe i stojakowe.
W konstrukcji kratowej zasadnicze części (elementy graniakowe bądź prętowe) są połączone ze sobą trwale lub rozłącznie i tworzą szkielet, z którym jest odpowiednio złączone siedzisko skonstruowane w różny sposób. Typowym przedstawicielem meblarskich konstrukcji kratowych jest krzesło. Na jego przykładzie oparto dalszy podział mebli kratowych — na oskrzyniowe, bezoskrzyniowe, deskowe, krzyżakowe i kolumnowe.

W konstrukcji stojakowej zasadnicze części (elementy graniakowe bądź prętowe) są połączone ze sobą trwale lub rozłącznie i twarzą stojak (stelaż), na którym jest umieszczona robocza płyta o różnej konstrukcji. Typowym przedstawicielem meblarskich konstrukcji stojakowych jest stół. Na jego przykładzie oparto podział mebli stojakowych — na oskrzyniowe, bezoskrzyniowe, deskowe, krzyżakowe i kolumnowe.

W praktyce spotyka się różne pośrednie formy konstrukcyjne mebli, w których występują zarówno cechy konstrukcji skrzyniowych, jak szkieletowych. Dotyczy to zwłaszcza mebli spełniających dwie lub więcej funkcji. Będą to np. taborety z pojemnikami na przybory do czyszczenia obuwia, ławkiskrzynie, kanapy lub tapczany z pojemnikami na pościel, sekretarzyki itp.
Niezależnie od wspomnianych podziałów klasycznych wyróżnia się meble szkieletowe stolarskie (przeważająca liczba ich części składowych jest kształtowana przez obróbkę skrawaniem). Składają się one albo z elementów graniakowych (również płytowych) toczonych lub rzeźbionych, albo też z odpowiednich ich zestawów. Wyróżnia się    także meble szkieletowe gięte — głównie krzesła i fotele (przeważaroboczająca liczba ich części jest kształtowana przez obróbkę plastyczną), skłaarskich dające się albo z samych elementów giętych, wytłaczanych lub prasowanych, albo też z odpowiednich ich zestawów. We współczesnych konstrukcjach mebli szkieletowych coraz częściej projektowane są jednocześnie elementy kształtowane różnymi sposobami.

Konstrukcje meblarskie szkieletowe składają się z niewielkiej liczby stosunkowo prostych części — głównie elementów i podzespołów. Przeważają wśród nich elementy graniakowe (o przekroju w kształcie kwadratu lub zbliżonym do kwadratu) i prętowe (o przekroju w kształcie koła lub zliżonym do koła) — zarówno prostoliniowe, jak i krzywoliniowe. Elementy płytowe, najczęściej prostoliniowe, spełniają rolę elementów roboczych uzupełniających. Podzespoły są z reguły ramowe.
Do łączenia ze sobą elementów graniakowatych i prętowych są stosowane połączenia kątowe (narożnikowe, półkrzyżowe i krzyżowe) o złączach prostopadłych i uciosowych oraz czopowe i łącznikowe (kołki, wpustki). Złącza mogą być nierozłączne i rozłączne. Łączenie ze sobą elementów płytowych w tego rodzaju konstrukcjach jest sporadyczne, natomiast łączenie elementów i podzespołów graniakowych z elementami płytowymi występuje często, z reguły za pomocą łączników specjalnych. W zależności od użytego materiału (drewno, metal, tworzywa sztuczne) i przyjętego sposobu obróbki (stru.ganie, toczenie, gięcie, wytłaczanie), kształt elementów i podzespołów tworzących konstrukcję mebli szkieletowych może być różny. Jako podstawę do praktycznej działalności konstruktorów przyjmuje się jednak taką samą zasadę, jaką przedstawiono przy omawianiu konstrukcji mebli skrzyniowych.