• Meble kuchenne
• Meble dziecięce
• Meble ogrodowe
• Konstrukcja mebla
• Zarys podziału konstrukcji meblarskich

• stół w kuchni

Meble - stoły

Rozwiązań konstrukcyjnych płyt stołów o zmiennych wymiarach jest bardzo dużo. Upraszczając zagadnienie, można je podzielić na trzy podstawowe grupy:
Płyta główna stołu jest nierozdzielna. Jej powierzchnia użytkowa zwiększa się za pomocą płyt uzupełniających, dołączonych do boków. Płyta główna może być połączona z podstawą stołu na stałe lub też może w stosunku do niej zmieniać swoje położenie.
Płyta główna składa się z dwóch ułożonych na sobie części o jednakowych wymiarach. Dolna płyta może być w płaszczyźnie poziomej obracana dookoła osi pionowej, górna zaś może być odwracana wokół krawędzi styku z płytą dolną (jak kartka książki). Po obróceniu płyty dolnej i górnej o 90° i odwróceniu płyty górnej o 180° uzyskuje się podwojenie powierzchni użytkowej płyty.

Płyta, górna jest rozdzielona na dwie, zazwyczaj równe części. Powierzchnię użytkową tej płyty zwiększa się za pomocą płyt pomocniczych (wkładek) wkładanych pomiędzy odpowiednio rozsunięte części płyty głównej. Powiększenie powierzchni użytkowej płyty zależy więc od wymiarów powierzchni (głównie szerokości) płyt pomocniczych.

Konstrukcja stołu z nieruchomą płytą górną umożliwia zwiększenie jej powierzchni płytami pomocniczymi, które układa się na tzw. półramkach, a te z kolei umieszcza w odpowiednich obejmach (wodzidłach) przymocowanych od dołu do płyt głównych. Zamiast półramek można zastosować oddzielne listwy podtrzymujące płyty, umieszczone końcami w obejmach, podobnie jak w przypadku wspomnianych półramek. Mogą też być stosowane odpowiednie wysuwki potrzymujące płytę główną; powierzchnia tej płyty może być powiększona w kierunku długości i w kierunku szerokości. Płyty pomocnicze przechowuje się na odpowiednich listwach pod płytą główną.

Powiększenie nieruchomej płyty głównej stołu za pomocą płyt pomocniczych, połączonych z jej czołami lub bokami za pomocą zawiasów. Powierzchnia płyty głównej może być powiększona podobnie jak w przykładzie poprzednim — zarówno w kierunku długości, jak i szerokości. Po ustawieniu płyt pomocniczych w pozycji poziomej wysuwa się pod nie jedną lub więcej listew potrzymujących.

Stół z ruchomą płytą główną poruszającą się w kierunku podłużnym w stosunku do podstawy. Po przesunięciu płyty głównej do oporu (zazwyczaj o połowę jej długości) zwalnia się miejsce dla płyty pomocniczej. Zarówno płyta główna, jak i pomocnicza, są połączone z podstawą za pomocą specjalnych okuć. Płytę pomocniczą przechowuje się pomiędzy łączynami pod płytą główną.

Została ona przeniesiona z Niderlandów do Europy środkowej i dlatego nazywa się ją niderlandzką lub holenderską. Główna płyta stołu jest luźno położona na poprzecznym mostku wspartym na dwóch przeciwległych łączynach. Przesuwanie płyty głównej w płaszczyźnie poziomej ograniczają dwa kołki umieszczone na stałe od spodu w płycie, które wprowadza się do odpowiednich otworów w mostku. Płyty pomocnicze są węższe od połowy płyty głównej o połowę szerokości mostka. Spoczywają one wolno na stelażu pod płytą główną. Do płyt pomocniczych są przymocowane listwy wodzące w kształcie klina. Umożliwia to podniesienie płyty pomocniczej do poziomu płyty głównej po wysunięciu płyty pomocniczej w krańcowe położenie. Długość listew wodzących powinna być taka, aby po maksymalnym wysunięciu płyty pomocniczej ich końce opierały się od dołu o mostek. Mostki powinny być możliwie najwęższe, aby uzyskać możliwie największą długość stołu po rozsunięciu płyt pomocniczych. Omawiana konstrukcja może być stosowana w stołach o różnych wielkościach płyt głównych, w celu ich powiększenia zarówno w kierunku długości, jak i szerokości. Pewną wadą tej konstrukcji jest swobodne układanie płyt na podstawie, umożliwiające odkształcenie płyt. Obowiązkiem konstruktora jest w tym przypadku takie zaprojektowanie płyt, aby tendencje do odkształceń były wyeliminowane lub przynajmniej odpowiednio ograniczone.