• Meble kuchenne
• Meble dziecięce
• Meble ogrodowe
• Konstrukcja mebla
• Zarys podziału konstrukcji meblarskich

• stół w kuchni

Szuflady w meblach

Szuflady są obok półek ważnymi wewnętrznymi częściami mebla skrzyniowego. W tradycyjnej konstrukcji składają się z czterech ścian, podobnie jak podzespół skrzyniowy, i są uzupełnione dnem. Według nowej konstrukcji wykonuje się je ze sklejki lub z twardych płyt pilśniowych, a wg najnowszej — z tworzyw sztucznych. Przyszłość zdaje się należeć do tych ostatnich, można je bowiem kształtować zgodnie z przeznaczeniem i wytwarzać masowo, co jest ważne zarówno ze względów funkcjonalnych, jak i ekonomicznych. Wytwarzanie masowe powinno być poprzedzane pracami normalizacyjnymi i odpowiednią normą przedmiotową.

W zależności od przeznaczenia projektuje się szuflady o różnych wymiarach i kształtach. Luzy pomiędzy: a) dolną płaszczyzną górnego wieńca i przedniego boku oskrzyń szuflady (wąską płaszczyzną górną), b) dolną wąską płaszczyzną przedniego boku oskrzyń szuflady niżej położonej, c) dolną wąską płaszczyzną przedniego boku oskrzyń szuflady i górną płaszczyzną dolnego wieńca, d) wewnętrzną płaszczyzną ściany i wąską płaszczyzną boku przedniej oskrzyni szuflady — wynoszą zazwyczaj od 0,5 do 1,5 mm4 Szuflady w pozycji zamkniętej, podobnie jak zamknięte drzwi, są umieszczane albo pomiędzy ścianami korpusu na jednym poziomie z ich przednimi wąskimi płaszczyznami lub są nieco cofnięte w stosunku do nich, albo też przykrywają całkowicie lub częściowo przednie wąskie płaszczyzny ścian korpusu.

Szuflady zakrywane drzwiami nazywa się zazwyczaj wsuwnicami. Są to pojemniki służące najczęściej do przechowywania bielizny, dokumentów biurowych itp.

Czoło szuflady może być połączone z oskrzynią szuflady za pomocą wkrętów albo też elementy te łączy się złączem wręgowowpustowym lub złączem wręgowym prostym, wzmocnionym łącznikiem kołkowym. Połączenia elemeritu czołowego szuflady z płyty wiórowej lub litego drewna z kuwetą z tworzywa sztucznego mogą być różne, np. za pomocą wkrętów, za pomocą spoiny klejowej czy za pomocą wyfrezowanego kanału zamkniętego doklejką przyklejoną do dolnej wąskiej płaszczyzny czoła szuflady.
Maksymalna wielkość oskrzyni w rzucie poziomym wynosi 650 X X 630 mm, zaś w rzucie bocznym (wysokość) 84 mm. Trwałe połączenie ze sobą elementów uzyskuje się za pomocą trójchloroetylenu (tri) albo kleju kontaktowego. Grubość dna dobiera się w zależności od przenoszonego przez nie obciążenia (zawartości szuflady). W przypadku dzielenia wnętrza szuflady na mniejsze części stosuje się przegrody łączone z szufladą specjalnymi listwami (przegroda jest umiejscowiona w odpowiednim kanale tej listwy). Prowadnice łączy się ze ścianami mebla wkrętami.
Szuflada powinna działać sprawnie, bezpiecznie i bezszelestnie. Decydują o tym prowadnice służące do jej przesuwania podczas zamykania i otwierania. Konstrukcje prowadnic mogą być różne, zależnie od rodzaju szuflady i materiału, z jakiego jest wykonana, oraz od ciężaru przedmiotów w niej przechowywanych.

Przy konstruowaniu szuflad należy zwrócić uwagę na izolowanie od wilgoci wąskich płaszczyzn elementów z płyt lignocelulozowych. Zabieg ten wymaga dużej staranności, gdyż płyty te są bardzo wrażliwe na działanie wilgoci. Największą wrażliwością odznaczają się wąskie płaszczyzny płyt wiórowych wytłaczanych, zwłaszcza przebiegające równolegle do kierunku wytłaczania. Można je zabezpieczyć przez pokrywanie warstwami izolacyjnymi, np. z wodoodpornych klejów lub lakierów względnie past z polichlorku winylu.

W pewnych przypadkach wąskie płaszczyzny można pokrywać fornirem lub doklejkami drewnianymi, względnie też odpowiednimi kształtkami z tworzyw sztucznych i metali.